Πανηγύρεις

«Θυ­μᾶ­μαι μί­α ἄλ­λη πε­ρί­πτω­ση πά­λι, στὴν Κόνιτσα, ὅ­ταν ἤ­μουν στὴν Ἱ­ε­ρά Μο­νή Στο­μί­ου.

Με­τά τὴν Πα­νή­γυ­ρη τῆς Πα­να­γί­ας στὶς 8 Σε­πτεμ­βρί­ου, οἱ προ­σκυ­νη­τές τὰ εἶ­χαν ἀ­φή­σει ὅ­λα ἄ­νω‐κά­τω. Ἐ­κεῖ ποὺ τα­κτο­ποι­οῦ­σα κά­τι, βλέ­πω, κά­θη­σε ἡ ἀ­δελφή μου καὶ μί­α ἄλ­λη κο­πέ­λα νὰ συμ­μα­ζέ­ψουν.

Αὐ­τή ἡ κα­η­μέ­νη εἶ­χε ἀ­κό­μη δύ­ο ἀ­δελ­φές –ἡ μί­α μι­κρό­τε­ρη – οἱ ὁ­ποῖ­ες εἶ­χαν παν­τρευ­τῆ, καὶ αὐ­τή εἶ­χε με­ί­νει ἀ­κό­μα ἀ­νύ­παν­δρη.

Τί φι­λό­τι­μο εἶ­χε! Κάθησε καὶ τὰ τα­κτο­πο­ί­η­σαν ὅ­λα καὶ στὸ τέ­λος μου λέ­ει: «Ἄν χρει­ά­ζε­ται, Πάτερ, νὰ κα­θή­σου­με νὰ κά­νου­με καὶ τί­πο­τε ἄλ­λες δου­λει­ές». «Τόσο πο­λύ φι­λό­τι­μο!». λέ­ω μέ­σα μου. Πάω στὸ Ἐκ­κλη­σά­κι καὶ λέ­ω μὲ ὅ­λη τὴν καρ­διά μου: «Πα­να­γί­α μου, οἰ­κο­νό­μη­σε τὴν ἐ­σύ. Ἐ­γώ δὲν ἔ­χω τί νὰ τῆς δώ­σω» –καὶ νὰ εἶ­χα, δὲν θὰ τὸ δε­χό­ταν κι­ό­λας.

Ἔ, μό­λις πῆ­γε στὸ σπί­τι της, τὴν πε­ρί­με­νε ἕ­νας ποὺ ἤ­μα­σταν μα­ζί στρα­τι­ῶ­τες, ἕ­να πο­λύ κα­λό παι­δί, κομ­μά­τι μά­λα­μα καὶ ἀ­πὸ κα­λή οἰ­κο­γέ­νεια. Παν­τρε­ύ­τη­καν, μί­α χα­ρά! Πῶς τὴν πλή­ρω­σε ἡ Πα­να­γί­α»! (σελ. 112)